wewnątrz mnie przestrzeń przywołuje samą mnie

wzbogacenie o kolejne ciało

po ciele skórnym i mięsnym

ciało blaszane, ciało włókienne

w końcu ciało murowane

wiem – otorbiam się. i wiem że ostatnie z tych ciął będzie drewniane

i mimo tej wiedzy – cieszę się, prostą zwykłą radością

wiadomo jaki to świat, nie jest tu porzebna żadna wyliczanka

wiadomo że można do niego wracać z zagubienia w snach na jawie.

czasami jedynie ciężko jest się nim cieszyć – a przecież to jest jedyny prawdziwy świat, ten zwykły. prawdziwy.

po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę

idź wyprostowany wśród tych co na kolanach

wśród odwróconych plecami i obalonych w proch

ocalałeś nie po to aby żyć

masz mało czasu trzeba dać świadectwo

bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny

w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy

a Gniew twój bezsilny niech będzie jak morze

ilekroć usłyszysz głos poniżonych i bitych

niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda

dla szpiclów katów tchórzy – oni wygrają

pójdą na twój pogrzeb i z ulgą rzucą grudę

a kornik napisze twój uładzony życiorys

i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy

przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie

strzeż się jednak dumy niepotrzebnej

oglądaj w lustrze swą błazeńską twarz

powtarzaj: zostałem powołany – czyż nie było lepszych

strzeż się oschłości serca kochaj źródło zaranne

ptaka o nieznanym imieniu dąb zimowy

światło na murze splendor nieba

one nie potrzebują twego ciepłego oddechu

są po to aby mówić: nikt cię nie pocieszy

czuwaj – kiedy światło na górach daje znak – wstań i idź

dopóki krew obraca w piersi twoją ciemną gwiazdę

powtarzaj stare zaklęcia ludzkości bajki i legendy

bo tak zdobędziesz dobro którego nie zdobędziesz

powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem

jak ci co szli przez pustynię i ginęli w piasku

a nagrodzą cię za to tym co mają pod ręką

chłostą śmiechu zabójstwem na śmietniku

idź bo tylko tak będziesz przyjęty do grona zimnych czaszek

do grona twoich przodków: Gilgamesza Hektora Rolanda

obrońców królestwa bez kresu i miasta popiołów

Bądź wierny Idź

a tym, czym mogłabym być

gdyby nie ta podstawowa słabość którą wykrył w nas Brat Szatan

zanim było za późno.

wielka zasługa, której nie możemy Mu wybaczyć

które dzisiaj mi nie uciekło

mam dla siebie namiot, jedzenie z puszki, podejście pod górę i zejście dnem strumienia

i jeszcze podróż autostradą obok dwóch wypadków

i jeszcze gulasz z ziemniakami i jeszcze piwo w pubie i przyjaciół

i lody

i mojego ukochanego

a wszystko to w czasie jednego słońca

jakże jestem zamożna

jest pełnia duszy która nie zwraca uwagi na brak oryginalności.

słońce to złota moneta, jej miejsce jest na piersi, na łańcuszku

wtedy widzę:

źródło jasności jest na niebie i jest niewyczerpane i jest powszechne

i jest na mojej piersi, na moim mostku, na mojej skórze

kiedy idę, stuka; jego ciężar na łańcuchu obija się o mój ciężar

łomocze w mostek jak w bramę

jak anioł u wrót klasztoru Św. Franciszka – czy miałby czekać?

łomocze jak pięść, która służy do uderzania w pierś, bo tak się nazywa

i jak serce

i tak właśnie wygląda oś świata

i innej nie potrzeba

to zwykły w kakofonii najnowszego stulecia pęd do spokoju

słuchania samego

bo nawet teraz, siedząc w mieszkaniu w małym mieście

słyszę tokarki i samochody

i kakofonikę

a zwykły świat dostępny za darmo pokoleniom słono kosztuje

teraz wszyscy jesteśmy  nie tylko równi ale tacy sami

cóż z tego że macki bolą tak samo

Po kolejnej próbie i przed kolejną próbą załatwienia wszystkiego na raz

teraz kiedy mamy moment spokoju zanim ogłoszą wojnę z zastanym porządkiem

jest chwila na doglądanie wewnętrznej biedy, pochylenie się litościwie i miłosiernie:

nie zostało nam zbyt wiele, staliśmy się zwierzętami i maszynami

i nawet to co zostało cierpi